Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
Harnassen, Hier En Daar!; Grif actie =D
Topic Started: Dec 17 2007, 02:24 PM (1,114 Views)
Deleted User
Deleted User

OFF: Dit topic is bedacht door mij en Lavina Alucard natuurlijk mogen jullie ook posten! Maar laat Lavina of Cyrano eerst even posten ^^. Alvast bedankt!
@ Lavina ik doe dat ze elkaar al wat kennen anders staat het beetje raar..

Rechts, links, rechts, links en gooi je armen mar omhoog. Rechts, link-...HARNAS! Amy Cathal twaalf jaar tweedejaars griffoendor deinsde achteruit. Haar ogen werden groot en haar rechterhand begon lichtjes te trillen. Haar gewaad werd met de wind omhoog getilt en waaide weer naar beneden. Haar rechterhand ging trillend naar haar toverstok en nog steeds met grote ogen keek Amy naar het harnas voor haar. Wat was het van plan? Wilde het haar doden? Wilde het haar opeten? Wilde het haar slaan? Wilde het haar weer gaan opsluiten? Wilde het ga-... Het harnas had haar nog nooit opgesloten! En zij was toch een griffoendor? Was ze soms niet trots op haar afdeling? Ze hóórde niet bang te zijn voor die stomme harnassen! Wat hadden die harnassen eigenlijk voor nut hier in de westertoren? Het was de grootste onzin die er voor haar bestond.

Trrrrrr.

Haar rechterhand ging omhoog, haar toverstaf zat er in geklemd haar linkerbeen zette een stap naar achteren. Het meisje ging automatisch een beetj edoor haar knieën heen en haar glimlach verdween van haar gezicht. Haar huidskleur werd bleker dan bleek. En met haar linkerhand wreef ze zenuwachtig een opstandig haarplukje achter haar oor. Voor de rest probeerde ze in evenwicht te blijven en keek ze opstandig terug naar het harnas. De grond trilde, en het was waarschijnlijk verbeelding maar het meisje moest er niet aan denken dat ze werd aangevallen door een harnas! Moest jij je voorstellen dat het harnas haar aanviel! Dan stond er in de ochtendprofeet met grote letters; Tweedejaars Griffoendor omgekomen door opstandig harnas. En dan zouden ze zeggen dat zij dom was! Een schande voor de afdeling.

Welke grif was er nou bang voor een harnas? Wie durfde nou niet een harnas te voorbij lopen? Wie durfde nou niet het harnas uit t elachen. Juist ja, ze was vast de enige die dit had. Zij was de enige grif zonder moed. Een grif zonder moed! Dat kende je toch niet? Dat was iets... Onbezonnen! En zij had wel moed. Wie had geoppert dat zij geen moed had? Het twaalfjarige meisje liet haar rechterhand een beetje zakken mar nog steeds stond ze in de ''vechthouding''. Klaar om aan te vallen. Als dat nodig was.

Joshua: +5 punten voor het openen van dit geweldige topic met deze leuke post.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

OOC: Technisch gezien heeft hij het nog niet IC geleerd, maar vooruit dan maar! XD


"[size=7]Tarantallegra[/size]!"

Een roze straal schoot als een bliksemschicht zigzaggend rakelings langs Amy heen, en raakte één van de harnassen bij de schouder. De blikken man begon meteen te Hoela-dansen, wiegen met zijn heupen, en zwaaien met z'n knarsende, krakende armen. Jezusminah, dat stuk schoot kon wel eens een oliebeurt gebruiken! RenRen-passen galmden achter het Griffoendorse meisje door de gang, en al snel verscheen er een nieuwe persoon aan haar zijde. Rode stropdas en badge verklaarden dat het een Griffoendor was. Een onderdrukte glimlach krulde uitdagend om de mondhoeken, en de gezond gebruinde huidskleur op die wangen stak goed af tegenover die van Amy. "Blikken wachters, nét als in CyberQuest XI!", siste de stem naar het meisje. Het was onmiskenbaar een jongensstem, die een mix van opwinding, ontzag en vooral een overgezonde dosis zelfvertrouwen met zich meedroeg. De zilvergrijze ogen spraken boekdelen over wat dit avontuur door zijn aderen jaagde, en de prétiener maakte er ook geen geheim van. "Dit is het éérste waar ik van op heb gekeken, sinds mijn aankomst op zweinstein!", fluisterde hij, en zette argwanend een stap terug, toen zijn spreuk uitgewerkt leek te zijn. Je zou het op 'et eerste zicht niet zeggen, maar hij was enkel een Eerstejaars die stoere praat uitkraamde. Niet dat de jongen het ooit zou toegeven,.. over zijn lijk!

De jeugdige puber heette 'Cyrano Wallace-Salisbury', en had een levendige fantasie. Het gros van zijn vrije tijd had de jongen thuis besteed aan zijn fantasie vewezenlijken, en heer & meester proberen te worden op online spel na online spel. Dat verklaarde zijn moeiteloze aanknooppunt tussen deze harnassen, en die in 'CyberQuest XI'. Nu moest je het niet verkeerd begrijpen, want Cyrano was helenmaal geen sul, die dagen voor zijn copumputerdoosje zat, en zijn hart verpachtte aan virtuele pixeltjes. Hij ging ook graag sporten, en kon verdomt snel spurten. Naar zijn eigen mening. Niemand hield hém bij! Sinds hij op Zweinstein was aangeland had hij veel nieuws gezien, en meegamaakt, maar hij mistte duidelijk de minder realistische fantasiewereld die zijn spelletjes hem voorschotelden. Vandaar dat hij ook zo enthousiast en zelfverzekerd op de harnassen reageerde. Hij had ervaring, ervaring en een voorlopig groot ego. Dat kon Amy best helpen! De prétiener liet één hand voorzichtig naar zijn schouders glijden, en hief het daar even trillend op, om voorzichtig te tasten naar de puntjes van zijn halflange haar, dat in likkende vuurtongen-coupe 5 centimeter boven zijn schouders golfde. Het zwakke zonlicht in de gang weerspiegelde op zijn kruin, en bracht onmisbaar zijn BLAUWE haarkleur aan het licht. Een de puntjes was het Fuchia kleurig, en een paar lokken hingen over zijn oren. In één exemplaar daarvan glom een stoere metalen oorringetje.

"Hoe heet-", rolden de woorden rustig over zijn tong, maar werden abrupt onderbroken door zijn jongensachtige kreet à la "W-Wa!", toen het harnas met maaiende bewegingen op hem af kwam, en hem downg Amy's zijde te verlaten, en zich tegen de andere muur te drukken alsof zijn leven ervanaf hing. Zijn adem was gestokt, heel eventjes maar, en zijn ogen verrast opengesperd. Al snel waren er rauwe stootjes gelach uit zijn keel ontsnapt, en was zijn niet-ademen verandert in oppervlakkig lucht naar binnen happen. Een glimlach ontblootte zijn hagelwitte tanden, terwijl zijn vingertopjes over de ongave plekjes in de antieke muur schuurden. Zij piekere 'bangs', pony-lokken waren voor zijn voorhoofd gevallen, en kriebelden nu op zijn wipneus. Zijn grijze kijkers zochten het meisjes, en hij lachte vrolijk naar haar. "Ik ben Cyrano Sa-a-alisbury!", zong hij, en wees met een snelle beweging zijn toverstok naar het harnas, dat blijkbaar door had dat Cyro weggesprongen was voor zijn halve aanranding. Jongen, mag ik u erop wijzen dat je amper een paar zwakke spreuken op je palmares hebt staan? Even flitste er een vleugje onzekerheid over Cyrano's gezicht, maar dat was snel verdwenen en gecompenseerd door een gedurfde glimlach naar Amy, verwachtingsvolle opgetrokken wenkbrauwen, en een vlugge, aanmoedigende knik richting het harnas. Het was haar beurt.

Joshua: Je hoeft niet altijd alles IC geleerd te hebben, om het wel in dat leerjaar te hebben geleerd hè ;) 4 punten voor je mooie post.
Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


Lavina liep rustig in gedachte verzonken door de gang naar de westertoren. Ze had een brief in haar hand en dacht hoe haar eerst lessen waren gegaan. Ze hoode een spreuk in de verte, maar kon het niet goed verstaan. Ze rende naar de plek waar ze gerammel vandaag hoorde komen. Het bleek een dansend harnas te zijn, het zag er erg komies uit ze zag ook een meisje die ze een paar keer had gezien in de slaapzaal en een jonge die ze niet eerder had gezien.

Ze stonden bijde met getrokken toverstok. het harnas stopte met dansen en viel aan, de 2 sprongen op tijd weg. Zonde het echt te beseffe pakte Lavina haar stok en rende naar de 2 toen het harnas weer aan wou vallen.

Gelukkig kende Lavina al een paar vloeken en schreeuwd 'Orchidea' een flits en plots groeide er tulpen uit zijn helm. Het zag er teminsten leuk uit dacht Lavina. Ze kwam bij de 2 griffoendors aan, 'gaat h WAA!'. Het harnas viel weer aan en sloeg Lavina tegen haar borst. Ze snakte naar adem maar toch kwam ze wankelend omhoog met tranen in haar ogen probeerde ze te zien wat er gebeurde.

Joshua: +1 voor het stoorzenderschap.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Ze moest iets doen! Ze moest iets doen! Ze moe-... Een spreuk! Welke spreuken ahd ze geleerd? Welke spreuken? Merlijn sta haar bij! Amy Cathal keek wanhopig om zich heen. Haar rechterhand begon erger te trillen en haar linkerhand ging kwaad naar haar ''haarplukje''. Petrificus Totalus was de perfecte spreuk! Maar hoe moest ze hem uitspreken? Merlijn! Ze woonde nog eerder liever in het ondergoed van haar oma dan dat ze op dit moment het tegen dit harnas moest openemn! Dit harnas was gevaaarlijk, eng en niet normaal! Wat moest ze doen, haar hand trilde, haar toverstaf had duidelijk een ''eigen wil'' en haar kleren paste niet bij haar aanvalshouding!

"Tarantallegra!"

Wat?! Een tarantallegra spreuk? Amy keek verbaasd om, haar aanvalshouding vergetend en haar rechterhand zelfs weer terug in de zak van haar gewaad te steken. Wanhopig, en de angst in haar ogen te zien keek ze naar het harnas! Het bewoog! HET BEWOOG! DIe jongen had het harnas tot leven gewekt,e n nu leefde het! Het leefde! Grote merlijn overval! HET HARNAS BEWOOG! ''Jij, onderkruipsel! WEg, ik kan het harnas wel aan! WEG!'' Schreeuwde het tweedejaars meisje uit, maar kon ze het harnas wel aan? Ze was al bang voor een levenloos harnas hoe moest ze een levend harnas verslaan? Dit was onmogelijk, dit was eng! Maar ze was een grif en ze moest het aankunnen! Zij Amy Cathal kon het aa-...

''Ik kan het niet aan, help maar!''

Kwam er met een piep stem uit haar mond. Ze keek wanhopig naar de eerstejaars jongen en keek daarna weer naar het harnas. Het kwam op haar af, sloeg af en sloeg een eerstejaars! Een andere eerstjeaars! Wat hadden die onderkruipsels vandaag? Een harnas/Amy pest dag? Konden ze haar niet met rust laten? Wacht! Ze kon die zielige eerstejaars kindertjes niet in de steek laten! Ze moest die zielige eerstejaars kindertjes redden! Maar hoe? Hoe kon ze in Merlijns naam twee eerstejaars redden van een levend harnas? Terwijl ze doodsbang was voor harnassen? Dat was onmoge-...

''Petrificus Totalus''

Haar stem klonk bibberig, haar rechterhand trilde en haar toverstaf vuurde een rode straal op het harnas af. Haar linkerbeen gleed nog meer naar achteren en voordat ze in een spagaat belandde sprong ze jubelend omhoog. Haar spreuk had gewerkt! Maar hoe konz e er voor zorgen dat het harnas hun niet weer zou aanvallen? Of de hele gang onveilig maakte? Er zat maar één oplossing op. Ze moest het harnas van de trap afduwen! ''Helpen jullie? We duwen alle harnassen van de westertoren de trap af! kom op duwen!'' Riep het grifse meisje in paniek uit. Daarna liep ze met kleine stapjes richting het toenet nog dansende harnas en begon te duwen. Piep, kraak, zwaar! Puf, puf. Dit lukte haar niet in haar eentje!

Joshua: 3 punten voor deze goede post
Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


'Zal ik helpen', zei Lavina met een zachte stem ze had nog pijn in haar buik van de klap. 'Messchien ben ik eerstjaar maar het is beter dan in je eentje tegen een harnas knokken' zei Lavina. Ze hief haar toverstok op, ze had gelukkeg al een groot deel van haar spreuken boeken door gelezen. wingardium leviosa, zei Lavina met een helder stem. Het harnas steeg een klein stukje van de grond. ze keek naar Amy die een beetje bleek zag en glimlachte zwakjes. 'Waar moet hij nu heen' vroeg Lavina
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

''Jij, onderkruipsel! Weg, ik kan het harnas wel aan! WEG!''

Met een rukje wende Cyrano zijn gezicht naar het meisje, met gefronste wenkbrauwen, en zijn mond verontwaardigt een béétje open, zodat zijn voortanden een stukje zichtbaar waren. Zijn grijze ogen toonden duidelijk halve paniek. Merlijhiijn!, dacht de prétiener klagelijk, en trok onzeker aan de rand van zijn zwarte T-shirt. Op de voorkant stonden een Roze en een blauw Kanaal2-like poppetje, op magische wijze zorgeloos haasje over te spelen, totdat de dommere, mannelijke Mr. Pop over de rand van een kozijn sukkelde, en het vrouwtje gewoon een nieuwe gozer over de rand ging helpen. Vrouwen! Maar dat was niet wat de jonge Cyrano dwarslag. Hij had wel degelijk een zeer goed zelfbeeld, maar las iemand hem afkeurde leek het wel alsof het oppervlak van dat zelfvertrouwen angstvallig rimpelde, en dan met gulzige golven door een afvoerpijp naar beneden werd gezogen. De jongen keek weg van Amy, en trok een zuur pruillipje. Zijn hart beukte krampachtig tegen zijn ribben, en hij kreeg het gevoel dat hij best gewoon weg kon rennen en een paar uur op zijn bed gaan zitten om te bekomen. Hij mocht dan wel een stoere gast zijn, maar toch knaagde het verschrikkelijk, als iemand hem niet nét zo perfect achtte als hijzelf dat deed. Als dat meisje hem al niet mocht, zou de rest van Griffoendor dat dan wel doen? Mischien moest hij toch maar naar Klammfels gaan,.. het kon nog steeds!

''Ik kan het niet aan, help maar!'', riep Amy ten einde raad, en de jongen keek traag op, koel glimlachend, een beetje spottend. "Ah, en dat van daarnet dan, meisje-lief?". Onder het normale oppervlak voelde hij een Ego boost opwellen, alsof hij net een staande ovatie gekregen had van meer dan 1 minuut. De Griffoendor zwierde nonchalant een blauwe haarlok aan de kant, en zwaaide krachtig met zijn toverstok, allerhande kleine, makkelijke verdedigingenspreuken op hem afvurend, waarmee hij dacht een blijvende indruk mee achter te laten. Het metalen ringetje in zijn oor blonk zo dat het een volleerd rocker met tientallen piercings jaloers zou kunnen maken. Toen één van sprueken wel héél knappe, felle kleuren produceerden lachte hij opschepperig naar Amy, maar het meisje lette niet eens op hem: ze keek naar iets achter het harnas, en daarna naar het blikken monster. Cyro's zilvergrijze blik volgde de hare, en bemerkte een zwartharig meisje. De prépuber maakte een beweging met zijn wenkbrauwen, om één ervan een beetje opgetrokken te laten, vragend. Het had niet veel gemeens, aangezien hij de nieuwelinge een glimlachje toewierp dat zeker onder de categorie 'symathiek' viel.

"Petrificus Totalus"

Met een onmiskenbaar door bewondering geglazuurde blik keek Cyrano naar Amy's straal, en glimlachte toen ze opsprong en begon te juichen. De jognen sleog zijn armen over elkaar, en knikte, waardoor zijn blauwfuchia-kleurige haarlokken even op -en neer dansten. Zijn stem klonk doodeerlijk en lief toen hij haar complimenteerde op de spreuk. "Heel vlot, prachtig opgeknapt!". Natuurlijk was het ook deels pure vleierij: Cyrano likte nog steeds zijn spreekwoordelijke ego wonden, en probeerde die te dichten door haar zover te krijgen dat ze hem mocht. ''Helpen jullie? We duwen alle harnassen van de westertoren de trap af! kom op duwen!'', vroeg het meisje aan hem en dat Blacky'tje. Blondie kan moeilijk, hé!. De prétiener richte zijn blik op het meisje dat-veel-van-spreuken-afweet en verrijkte haar Duw-leger, met een frons. Hoewel Cyrano een Griffoendor was, stelde hij zich toch ravenklauwse vragen over dat plan. Even keek hij wikkend en wegend heen en weer tussen het verstijfde harnas, en de twee meisjes, alvorens hij besloot dat hij zich beter naar enige waarde gedroeg. Hij wou nie topnieuw afgekeurd worden! De jonge Salisbury liep op het harnas af, bogg wat voorover, en gaf met beide armen voor zich uit gestrekt een ferme duw tegen het krakende scharminkel. Op zijn gebruinde armen zag je even een kleine lijn bewegen, als teken dat de 11-Jarige toch gezond ontwikkelde spieren had, ondanks al dat ge-game. Hij wierp even een vlugge blik opzij, alvorens hij de arm van het meisje even zachtjes aanraakte. "Nog eens: Hoe hèèt je?", vroeg\\bevool\eiste hij, en keek over zijn schouder, wat een even-moeilijke bocht was als je met alle macht duwde, zodat zijn blauwe haarlokjes over zijn arm kriebelden. Als door een bij gestoken staakte hij het duwen, om over zijn arm te wrijven. Kriebelig! Gelukkig hervatte de tiener het werk snel, naar het jongere, zwartharige meisje blikkend. "Hoe heet jij, zo'n spreuk-wijze meisjes moéten echt passende namen hebben, hé?".

Tot zover het flirten naar een sociale status.

Joshua: +4 voor deze leuke post.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

OFF: Toestemming voor godmode van Cyrano, dit om ons plan goed te laten verlopen ;)
@ Lavina: Wingardium levisa, sprak ze uit maar het is wingardium leviosa.. Ik weet niet hoe ik dat moet opvatten, maar daar mag je zelf wat mee verzinnen! =D

Amy keek even verbaasd naar de eerstejaars die haar te slim af leek te zijn. Waarom had zij daar niet aangedacht? Waarom had zij er niet aan gedacht om die spreuk uit te voeren? Zij was een twéédejáárs en géén eerstejaars! Hoe durfde dat meisje beter te zijn dan haar? Haar rechterhand trilde van woede en haar linkerhand wees naar het einde van de trap. Het meisje kon duidelijk niet goed luisteren, ze had nog zo gezegt we duwen ze van de trap af! En nou-... Moest ze lief zijn voor deze schattige eerstejaars kinderen! Het tweedejaars grifje zette haar handen in haar zij en keek naar de jongen, die haar toch dringend had gevraagd naar haar naam.

''Ik...-stilte-...Heet...-tweedestilte-...Amy.'' Bracht ze uit haar mond. Haar blauwe ogen keken zoekend naar het jongentje. Haar ogen werden groot toen ze zag dat het jongentje de eerstejaars blauwe haren had! Haar mond viel open, haar rechterhand tging trillend naar haar gewaad en haar linkerbeen ging weer naar achteren toe. Door haar knieën en-...EEN HARNAS! REN VOOR JE LEVEN! VERDWIJN! KIJK UIT! Haar adem versnelde haar ''vechtpositie'' liet ze zover als het was en met al haar laatste energierestjes liep ze op het harnas af. Dit harnas had haar dag verpest! Nou ja, eigenlijk zweefde dat harnas in de lucht, maar dit harnas had net zoveel schuld.

''Jij, uhm hoe heet je? Help me even! We moeten dit harnas ook wegduwen. Wij zijn sterk genoeg om het zonder magie te kunnen.'' Ratelde Amy zachtjes tegen de jongen. Haar ogen versperde zich en met kleine stapjes liep ze richting het harnas. Even later stonden vier paar handen tegen het ijzeren harnas aan en stonden er twee personen er in alle macht tegen te duwen. Schuif, piep, knars. Schuif, piep, knars! Puf, hijg, knars, duw! Duw Amy duw! Met al haar energie en al haar angst plus haar grote woede kreeg het tweetal het harnas richting de trap. Cyrano was zo slim om een stap achteruit te doen, maar Amy da-...

''HELP! IK VAL! AAAH!''

Het kwám wanhopig uit haar mond, en het wás wanhopig. Amy keek met grote ogen naar het plafond dat zich steeds verder van haar verwijderde. Met één armgebaar greep ze Cyrano bij zijn arm en sleepte ze hem mee in haar val. Traptrede hier, en een traptrede daar. Ergens een arm van het harnas en ergens een hoofd. En tot slotte nog de hoofdprijs Cyrano die met haar meeviel, het leek dagen te duren de val en op het moment dat zij neer kwam op haar rug had ze nog steeds de arm van Cyrano vast geklemd. Haar ogen waren gesloten en haar adem ging heen en weer. Wat moest ze doen? Merlijn hoe had dit kunenn gebeuren?

Joshua: :lol: 4 punten om de pijn te verzachten
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

''Ik...-stilte-...Heet...-tweedestilte-...Amy.''

Amyyyeeeeh! Cyrano's mondhoeken krulden in een tevreden glimlach, en hij gaf een extra duw tegen het harnas, dat niet veel later door eht andere meisje de lucht in werd getoverd. Kijk, Amy, zo moeilijk was dta nou toch niet? De prétiener keek met pretlichtjes in z'n intense, zilvergrijze kijkers naar Amy, maar zag tot zijn ontzetten dat ze naar zijn haren keek, en dan nogal een vreemde grimas trok. De jongen hief zijn handen, en maakte sussende gebaren. Net toen hij wou uitleggen dat hij doodgewoon een transfomagier was, en dat dat in zijn familie zo eens één keer in de 4 eeuwen voorkwam, dat ze daarom ng niet zo gek hoefde te reageren, dat ze vast niet het inlevingsvermogen van een bejaarde snul had,.. stond het meisje voor hem alweer in 'vechtpositie', en keek Cyrano verbaasd over zijn schouder, alvorens een sprongetje opzij te maken, en zich helenmaal op te draaien, ook zijn toverstaf gereed en blik geofocust op een nieuwe blikken man. In 'CyberQuest XI' moest je zo'n metalen reuzen altijd in het heilige water zien te krijgen. Typisch: Geen water te bespeuren. De jongen kreunde mentaal hield zich stoer, en zocht zonder slechte gemoederen naar een nieuwe oplossing. Die zijn brein hem niet voorschotelde. Dat deed Amy.

''Jij, uhm hoe heet je? Help me even! We moeten dit harnas ook wegduwen. Wij zijn sterk genoeg om het zonder magie te kunnen.'', bevool Amy hen, en de jonge puber maakte een spurtje om haar te kunnen helpen, haastig zijn toverstok in een lusje van zijn Jeans-Riemhouder schuivend. "Aye, Aye Cap'tain!", klonk zijn mokkende stem. Dit Spel-Became-Reality avontuur deed de adrenaline door zijn aderen sjezen, en hij dacht geen twee keer meer na over het feit dat leraren beter opgewassen waren tegen moordende harnassen. De jongen spande zijn schouders, en begon tegen het metalen gevaarte te duwen. Blijven lopen, blijven lopen, da's de truuk!, zong een stem in zijn hoofd, en Cyrano Salisbury wist dat die het bij het goede eind had. Hij had vaak genoeg Om-Ter-Eerste-De-Andere-Tegen-De-Muur-Duwen spelletjes met zijn broer gespeeld, en was tot nu toe altijd gewonnen met die taktiek. Door de inspanningen hadden Cyro's wangen een licht roze teint gekregen, en zijn ademhaling kwam in stootjes. Hij deed duidelijk erg zijn best op een goed blaadje te gaan staan bij Amy Cathal. Toen het harnas eindelijk bij de rand was gaf Cyrano nog een Finale keiharde duw, en sprong toen opgewonden lachend achteruit, blij dat het eindelijk voorbij was. Maar dat was buiten Amy gerekend,..

''HELP! IK VAL! AAAH!''

Eén wanhopige gil won snel aan kracht toen arme Cyro voorover getrokken werd, en niet mals met zijn buik op een richel van zo'n stenen traptrede viel, en nog eens vooruit gesleept werd ook! Auwauwauwauwauwauwauwauw! SHITSHITSHIT! Wegaandoodwegaandood! Beng! Plof! "Pijn, pijn, pijn!", siste de jongen klagelijk, en voelde zijn buik niet meer. Zijn nek leek ook lichtjes zoemend aan te voelen. Wat hij wél voelde, was dat iets zijn val had gebroken. Iets warms. Verrast gluurde de prétiener door zijn donkere wimpers heen, en bewoog zijn arm aan de kant, op zoek naar stevige vloer, die hij uiteindelijk ook vond, zodat hij zich een beetje recht kon duwen op één elleboog. Niet dat het bijster veel effect had, want zijn neus was nog steeds maar een luttele 10 centimeter van het zachte iets verwijdert. Het zachte ding bleek een schoolgewaad te zijn,.. met enige volume. Amy's buik. Ooooh, ja. Zijn zilvergrijze kijkers werden ietsje groter, net alsof abrupt een grote waarheid aan hem geopenbaard was. .. AMY! De tiener krabbelde onhandig een stukje verder, zodat hij Amy's gezicht kon zien. Haar ogen waren dicht. Cyrano's wenkbrauwen werden in een diepe frons geforceerd, terwijl het licht dat op zijn oorringetje viel in een elegante lichtstraal wéér reflecteerde, en een klein lichtje over Amy's gezicht deed dansen. "Hé, meisje, Amy, lukt het?", piepte de jongen, bang dat ze misschien de Trapglijbaan niet overleefd had, maar stootte een blaffend, nerveus lachje uit toen hij haar ademhaling zachtjes op zijn neus voelde kriebellen, "H-Heh, EmEm, volgens mij gaan we toch té snel, hoor! Je kent mijn naam niet eens! Cyrano Salisbury, at your service!". Hij trok een komieke grimas, toen hij het gekriebel van haar ademhaling op zijn neus probeerde te weerstaan.

Oh Bloody Mary!

Joshua: Je posts slaan een beetje elke keer op redelijk hetzelfde terug hè? Toch maar 4 punten, voor je post.
Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


Lavina was een beetje geschrokken van de uitdrukking van de meid. Ze wilde allen maar helpen, ze wilde allenmaar helpen. Ze vreef over haar buik die nog een beetje pijn deed, maar dat maakte niet uit later zou ze daar zich zorgen over maken. Ze zag hoe het meisje naar het harnas liep en hoorde ze "Aye, Aye Cap'tain!", klonk zijn mokkende stem die van de jongen was.

Ze keek toe hoe de twee tegen het harnas duwde. Plots klonk een angstige stem ''HELP! IK VAL! AAAH!'' het was het meisje. Ze viel achterover van de trap en trok de jongen mee. Voor Lavina kon reageren lagen ze bijde beneden aan de trap, Lavina rende zo snel als haar zere benen het toe lieten naar de trap. Ze zag dat de jongen boven op het meisje was geland. Lavina sprinte met twee treden te gelijk naar beneden. de jongen kwam langzaam overeind, maar het meisje leek buitenwesten. Lavina keerde zich eerst tot de jongen 'alles nog heel' vroeg ze angstig en keek naar de jongen die allenmaar naar de meid keek waar hij op was geland. "Hé, meisje, Amy, lukt het?", piepte de jongen."H-Heh, EmEm, volgens mij gaan we toch té snel, hoor! Je kent mijn naam niet eens! Cyrano Salisbury, at your service!". Lavina zat nu naast het meisje dat Amy bleek te heten en keek of ze haar bij bewust zijn kon brengen. 'Het is beter als je van haar af gaat, dan heeft ze wat meer lucht en zo' zei Lavina een beetje trillerig.

Joshua: 1 punt omdat je zo bezorgd bent.
Offline Profile Goto Top
 
Yasmin McMahon
Unregistered

Off: Ik kom jullie even verstoren, eh!

----

Tevreden settelde een meisje dat ongeveer 1 meter 69 lang was zich op de onderste trap-trede van één van de 1000-en trappen van Zweinstein. Hoewel ze maar al te goed wist dat die trapen soms nogal ''bewegelijk'' waren dacht ze 'r niet aan op te staan, ze zat lekker, en ze wou Zweinstein altijd al eens van boven af zien.

Terwijl de brunette haar benen voor zich uit strekte, pakte ze haar agenda uit haar boekentas, die volgeklad was met teksten van haar vriendinnen.

Hee Skatt..! Cola-Addicts 4 Lifee! Loveyoumorethenanything, Chelsss!

Aloha Babelini! BFFE! <3 Houwfanyou! Kayla!

Yasmin glimlachde bij het lezen, en sloeg daarna haar agenda open. Protesterend fronsde ze naar haar waslijst huiswerk, waarna iets interresants in haar beeld sprong.

Iets bekends..

''Cyro! Cyrano?! Ben jij dat? Ooh! Wat geweldig!''

Met een immense lach op haar gezicht rende Yasmin naar haar jeugdvriend toe.

Joshua: +1 omdat je de boel komt verstoren.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Alexis had zijn eerste dag op zweinstein overleefd! Zonder enige stommiteiten of toeten en blazen! Een hele opluchting voor zo 'n kluns als hij. Het laatste wat hij vandaag zou doen is zweinstein eens vanbovenaf bekijken in de westertoren. -Jaa, dat ging hij doen- Zo enthousiast als deze jongen maar zijn kon begon hij aan die schijnbaar eindeloze trappen...

Trap één, twee, drie,... trap zevenhonderdelf, zevenhonderdtwaalf, zevenhonderddertien... HUH? Een harnas? Wat doet dat hier in hemelsnaam op deze trappen? Werd deze jongen zijn eindeloze verbeelding één grote grap ofzo? Hij bleef een paar secondjes staan om dat eens goed te bekijken.
Het glimmende harnas had een rode hanekam en de jongen nam een hand vast, waarop het hand op zijn beurt uit zijn hand 'sprong' en hem een ferme klap in zijn gezicht gaf. De jongen was echter zo verbaasd dat hij de levende vleesbal niet van de trap had zien komen en werdt heftig meegesleurd...

Auwauwauw!

Een trap in zijn rib, een harde klap tegen zijn hoofd... een hand in zijn gezicht... maar het ergste van al... -dit leek meer op een aanranding!- Hij voelde een hand vannaf zijn wasbordje naar een ander verkeerd plekje glijden en Alex riep duidelijk verstaanbaar : "AF!". Een paart tellen later leek het hand verdwenen te zijn. Een hele opluchting als je het hem vraagt!Hij probeerde zich op te rollen zo klein als hijmaar kon. De val scheen uren te duren. Uiteindelijk, toen ze beneden aankwamen, was de zwartharige zo hard verkrompen tot een bolletje dat hij 3 meter verder 'doorrolde' dan de andere twee. Hij bekeek deze twee eens goed. Een raar, schijnbaar tweedejaars meisje en een, volgens hem, eerstejaars jongen. En die jongen... had blauw haar? Het zag er nochtans niet geverfd uit... Eum... wacht, verbeeldde hij zich dit, of was zijn rechter rib gebroken? Hij snakte naar adem, maar kreeg die niet. Het laatste wat hij nog kon uitbrengen is een luchtdichte help, meer niet.
Alles werdt zwart...

Joshua: Ik vind het een beetje flauw om mee te vallen eigenlijk. Kom niet echt origineel over. Toch wel 2 puntjes voor je post, omdat die verder goed was en leuk om te lezen.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

OFF: Toestemming voor godmode (alweer) =D

Haar ogen gingen open en het werd oorverdovend stil om haar heen. Hoe kon het dat ze niks meer horode? Nou het was heel erg duidelijk dit grifje had zichzelf afgesloten van de buitenwereld. Hoe was het mogelijk dat ze was gevallen? Hoe was het mogelijk dat híj op haar was gevallen? Hoe was het mogelijk dat ze nu zijn stem niet hoorde? Hoe was het mogelijk dat haar maag zich raar voelde? Dat haar maag zo kriebelig aanvoelde? Waren dat nou de beroemde ''vlinders''? Dat kon toch niet? Het mocht niet! HET MOCHT NIET WAAR ZIJN! Zij was niet verliefd. Zij was nog nooit verliefd geweest en nu was ze dat ook niet. Hoe kon haar geweten dat zeggen?

"H-Heh, EmEm, volgens mij gaan we toch té snel, hoor! Je kent mijn naam niet eens! Cyrano Salisbury, at your service!"

Zijn stem! Daaro! Geweldig! Zo lief, zo schattig zo-.. JIJ BENT NIET VERLIEFD! Amy luister je bent niet verliefd. Jawel! NIet. Maar hij is zo lief zo schattig, zo lief! Hij is iemand waar ik atlijd over droomde, kijk uit zijn mond! Amy schrok wakker van het gezicht van Cyrano die zich naderde bij haar gezicht. Haar geweten stopte abrupt met adem halen, haar buik kriebelde nog meer en haar handen bewogen opeens. Haar rechterhand ging naar boven, haar arm ging mee en haar gezicht naderde Cyrano's gezicht. O bij merlijn zou ze haar eerste kus krijgen? Zouz e haar eerste kus gaan krijgen van een eerstejaars jongen? Merlijn! Dit was niet de bedoeling. Nee, nee, nee! Haar ogen sloten zich, ze bereidde zich mentaal voor op hét moment, haar wangen kleurdde rood, zijn mond kwam nog dic-...

'Het is beter als je van haar af gaat, dan heeft ze wat meer lucht en zo'

Haar ogen schoten open haar handen schoten omhoog, en haar geweten leek weer te ademen. Dit was gestoord, maar ze wilde echt alleen zijn met Cyrano, wat dit voor gevoel was dat wist ze niet maar het voelde geweldig! Ze wilde hem kussen, ze wilde hem aanraken en knuffelen. Ze hield nu al van de jongen. Haar hele hart was voor-...

''Cyro! Cyrano?! Ben jij dat? Ooh! Wat geweldig!''

Alweer gestoord?! Hoe kon dit? Waarom werden ze de hele tijd gestoord? Amy keek met een vermoeide blik naar Cyrano en probeerde haar tranen binnen te houden. Hoe kon dit gebeuren? Hoe kon dit nou weer? Hoe was dit gebeurd? Hoe waren haar gevoelens zo veranderd? Zo anders... Wat kon een jongen allemaal met jhe doen? Amy keek met een nog grotere wanhoop in haar ogen naar de eerstejaar sgrif en opeens wist ze de perfecte oplossing om niet voro gek te staan. Het was tijd voor haar oo zo beroemde kietelaanval! Haar rechter hand ging tegelijkertijd met haar linkerhand om hoog naar zijn zij. En gelijk raakte haar handen hem aan. Een tinteling, een geweldig gevoel! Maar ze moest het negeren.

''KIETELAANVAL!''

Joshua: Godmodden hier, godmodden daar...wees wel origineel hè ;) +4 voor je, omdat je de kietelaanval aangaat.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Het was een boom. Het was een tak. Het was een blaadje. Het was alles wat je gelukkig kon maken. Het was een knuffelkonijnboom. Het was gewoon iets wat je, je niet kon voorstellen. Het was een gedachte, een gevoel, een overpeinzing en misschien zelfs nog wel een emotie. Een boom knuffelen was meer dan alleen iets wat je zomaar deed. Je deed het met een reden en die reden moest wel verdomd goed zijn, want het weerhield je er niet van om het nog een keer te doen. Integendeel. Als je het niet deed, dan moest je wel een hele goede reden hebben. Een echt heel goede reden. Want wie wilde het nu niet. Wie wilde nou geen boom in zijn of haar armen sluiten. Het was toch gewoon perfect, zo’n moment. Het was iets heel speciaals, iets dat gewoon alles had en dat moment zorgde ervoor dat je dag weer helemaal goed was. Nee, goed was niet eens het goede woord, perfect klonk beter.

Het was een eerstejaars die de trappen op liep. Haar blonde haren zwiepten heen en weer bij elke stap die ze zette en het glansde mooi in het licht dat op haar scheen. Haar diepblauwe ogen konden ieder versteend persoon weer levend maken en haar witte jurkje, maakte haar tot een zomers geheel. Kortom, ze scheen nogal in haar sas te zijn. Een bloemetje stak achter het oor van de Tweedejaars uit Griffoendor, terwijl ze de trappen goed in de gaten hield. Zelfs voor haar doen was ze op trappen oplettend, want Sheela was een meisje dat zich vaak een weg baande in dromenland. Een plek waar al je fantasieën waarheid konden worden en waar je elk moment van de dag kon genieten van dat wat je het liefste deed. Sheela was er dan ook dol op om zich een weg te banen door de bloeiende bloesems, de zilver, blauwe en rood gekleurde tuinen om vervolgens een hele mooie dikke donkere eik te knuffelen. Het was vooral leuk als die voor jou een eikel liet vallen. Dan kon je die mooi bij je verzameling gooien en Sheela had er nu al heel veel. Al minimaal een stuk of tweehonderdvijftig. Sheela was er trots op en niemand zou haar, haar trots afnemen. Ze was daar tenslotte veel te belangrijk voor. Niet voor de mensen, maar voor de natuur.

Een schim van gebeurtenissen passeerde en lieten Sheela ontwaken uit haar dagdroom. Was ze eindelijk aan het einde van een trap en dus weer verzonken in een te mooie dagdroom, werd haar dagdroom verwoest door een stelletje mensen die haar dag schijnbaar wilden verpesten. Maar ze hadden nog niet door dat Sheela net terug kwam van een boom knuffelen en dat betekende dus dat Sheela op en top in haar sas was en haar humeur zou niet zomaar gebroken kunnen worden. Dat had ze dan toch maar weer goed voor elkaar en om zichzelf die bijstand te geven, gaf Sheela zichzelf een starend schouderklopje. Nee, haar schouder staarde niet en ze staarde ook niet naar haar schouder, maar ze staarde naar het hoopje mensen dat een meter of twee voor haar op de grond lag en schijnbaar dacht dat mensachtig gewoel de gang bedoeld waren voor toch zeker erotisch getinte spelletjes. Sheela haar ogen waren dan ook vrij groot maar wanneer zijn ze dat niet en ze vroeg zich af of ze ook kleren zouden gaan uittrekken, want dan wist ze hoe laat het was. Vier uur in de middag? Dan zou ze haar leerlingenkamer moeten opzoeken, hoewel de twee die daar schijnbaar ogenschijnlijk bezig waren, allebei van Griffoendor waren en hun worstelpartijtjes dus ook konden voortzetten in de leerlingenkamer. Misschien moest Sheela deze natuurlijke reactie tussen de vrouw en de man maar helemaal links laten liggen. Bomen, dat was nog wel te doen, maar een mannetje en een wijfje die bezig gingen met ze mocht weten wat, dat ging haar toch een beetje ver. Haar slaapzaal zou haar in dat geval wel rust bieden. Daar zou ze kunnen nadenken over hoe mooi het was om bomen om je heen te hebben, hoe mooi de vakantie was geweest, toen ze weer hertjes had kunnen voeren en hoe het zou gaan met die ene malloot die ze al een keer bijna had vermoord.

Ze waren in ieder geval niet de enigen die elkaar wilden vermoorden. Dat was al een hele opluchting en een zuchtje ontsnapte de zuinige mond van Sheela toen de dame die onderop lag, zich probeerde te herstellen door kietelaanval te roepen. Sheela keek even naar de ogen van het meisje en er was eerder teleurstelling dan blijdschap te bespeuren in dat arme tedere gezichtje van haar. Sheela vroeg zich af of ze haar kon helpen, maar misschien moest ze haar daar eerst beter voor leren kennen. Tenslotte was het een beetje vreemd om zomaar aan iemand te gaan vragen hoe bepaalde dingen nu zaten. Ze hadden dan wel het hele eerste jaar met elkaar opgescheept gezeten, maar dit nam niet weg dat ze een geweldige band hadden opgebouwd door allerlei omstandigheden. Sheela gooide haar haren in haar nek en besloot toen maar dat ze te kennen moest geven dat ze er ook was. “Goedenmiggel - verbastering van Goeiemoggel, dan voor middag - medemensheden”, zei Sheela en ze liet haar grote ogen een beetje varen en keek naar het groepje mensen. Drie mensen van Griffoendor. Één jongen, twee dames. Hij had het voor elkaar. Er was echter ook nog een meisje van Ravenklauw die haar aandacht niet van de jongen kon afhouden en Sheela vroeg zich nadrukkelijk af waar het heen moest met de jeugd van tegenwoordig. Ze zouden echt een zinnigere bezigheid moeten vinden dan jongens versieren of ervoor zorgen dat ze alle drie een portie van zijn liefde zouden krijgen. Zijn blauwe haren waren dan wel heel intrigerend, maar Sheela kon nu niet brengen dat hij er verder zeer uitzonderlijk uit zag. Tenslotte moest je iemand ook eerst goed kennen om te weten hoe die persoon er echt uit zag, niet alleen van buiten, maar ook van binnen. Met bomen was dat natuurlijk een stuk makkelijker. Elke boom was relaxed. Ze maken geen ruzie, ze hebben schijt aan de sores van de wereld en ze hoeven zich nooit zorgen te maken of ze wel genoeg verdienden. Mooier kon het toch niet? Sheela voelde zich weer eens heerlijk opgelaten. Ze keek naar de kieteldame en besloot eerst maar eens te wachten op hoe de jongen zou reageren. Sheela vroeg zich namelijk af of de jongen er wel of niet tegen zou kunnen. Dat was toch een natuurlijke factor die van belang kon zijn. Sheela begon al weer weg te dromen. Hoe zou het nu zijn daar, helemaal aan de andere kant. Wanneer zouden ze elkaar weer ontmoeten? Sheela kon alleen maar gissen en dromen dat de ontmoeting mooi zou zijn. Ze wist dat het bijna niet slecht kon zijn, maar toch was er die onzekerheid. Was ze nu maar een boom.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Amy's ogen gleden langzaam dicht. Haar wangen kleurden licht roze. Abrupt verliefd op een eerstejaars? En diezelfde jongen had er nade, niets, van in de gaten. Hij had wél gezien dat Amy nogal rare lichamelijke reacties vertoonde op van de trap naar beneden vallen, maar het zou nooit zijn kindelrijke brein zijn ingeslopen dat zo'n holderdebolder feitelijk een superclichée gebeurtenis was om twee RPG karakters, in thàt way, op elkaar gefocust te krijgen. Voorlopig negeerde de 11-Jarige Salisbury niet àlle goedbedoeldeclichées van zijn RP'er, en leunde dichter naar Amy toe. Zijn zilvergrijze kijkers waren half verstopt, en de puber keek tussen zijn donkere wimpers door nauwlettend naar het gezicht van 'et meisje. Tot alle rare lichamelijke reacties van dien bij Amy. Nog steeds was de jongen ab-so-luut onwillig om enige romantische senarioos te fantaseren. De puber week achteruit, en reek voorzichtig naar zijn felblauwe haarlokken om die haast teder uit zijn zicht te strijken. Niet uit pure, arrogante ijdelheid, of course, maar omdat zijn armen onder de blutsen en blauwe plekken stonden. Zelfs iets noodzakelijk als zijn bles uit de weg zwieren werd een delicaat karwij met zijn gekwetste spieren. Zijn ogen sloten zich, en de jongen fronste pijnlijk zijn wenkbrauwen. Z'n zwarte wimpers trilden zachtjes. Blijkbaar had zijn hoofd ook een flinke klutseling gekregen, en was ook geblutst. Natuurlijk niet écht, maar zeker wél in Cyrano's fantasie. En zijn mening over blutsen in zijn hoofd was niet melioratief à la optimistisch, laat me je dat duidelijk maken!

''Cyro! Cyrano?! Ben jij dat? Ooh! Wat geweldig!''

De jongen wende zijn gezicht naar de richting van het meisjesachtige geluid. Het afwachtende, gepijnigde trekje op zijn lippen verzuurde, en vertrok van daaruit in een glimlachje dat gelukzaliger en galukzaliger werd bij elke stap van Yasmin McMahon die op haar weg naar hem tegen de muren weerkaatste. "Hay, Jazzline-dààrling!", glimlachte hij zoetjes, en hief zijn kin om het meisje, dat vanuit zijn huidige positie boven hem uittorende, pérfect in de ogen te kunnen kijken. In zijn blik lag een beetje tederheid, maar al te meer zo'n 'Yes'-gevoel dat je krijgt als je in een Hypere bui bent. Yasmin McMahon was zijn jeugdvriendinnetje. Eén van hen, aangezien hij toch oh-zo populair is? Hij had écht niet geweten dat ze op zwei- Ohjawel! Hij had altijd al geweten dat Yasmin op zweinstein zou komen, ..toen hij nog een klein Cyro'tje was geweest. Yasmin had hij immers al niet meer gezien sinds ze,.. dunno .., nét geen kleutertjes meer waren? Laten we maar zeggen dat die twee het héél prima met elkaar konden vinden, toen ze nog héél klein waren. Maar dat zij naar Zweinstein wou gaan, was hem eventjes ontglipt. Ze hadden later nog wel contact gehouden via MSN, maar dat telde niet, hé. Nu merkte hij terloops dat 'zijn' kleine Jazzline opeens in een meisje was verandert, dat al in volle ontwikkeling was. Zo te bekijken. De tiener liet zijn blik na die realisatie zelfbewust terug naar haar gezicht glijden, maar sloeg er vrijwel perfect in niet in lachen uit te barsten, een rode kop te krijgen, of stoterneigingen te moeten onderdrukken. Cyrano wierp haar een 'coole' grijns toe, en knipoogde, zoals hij wel eens van de stoere gasten in films had gezien. Op Veoh.

"Wat ben jij groot geworden, Jazz. Ever-Charming?", spotte-vleide hij. Dat 'groot' sloeg op 'breed', om haar te plagen, maar natuurlijk was dat absoluut niet waar. De puber zat eigenlijk vrij comfortabel, en was Amy bijna helenmaal vergeten door Yasmins aankomst. De puber hief zijn armen, en rekte zich uit. Elke spier in zijn spieren kreunden onder de pijnlijke overbelast, maar Cyro was vastbesloten zijn lichaam al dat geweld aan te doen. Slécht idee.

''KIETELAANVAL!''

Cyrano's ogen werden fictief zo groot als schoteltjes, en zijn verrekte spieren waren verdacht snel om zijn handen naar zijn buik te brengen, om de ergste schade te proberen te verkomen. Amy kriebelde hem. Hij zou gek worden. De jongen bleef nog een paar seconden zijn eer behouden door krampachtig bovenop het meisje te blijven zitten, maar toen begaven zijn gemartelde zenuwen het en begon hij te wriemellen, hij moést uit de buurt van Amy komen! SnelSnelSnel! Zijn ademhaling was een samenspel van giecheltjes, gesis en pufjes. "A-A-Amy! Amy, stop! Stop! N-n-NeeNeeN-Nee!", smeekte hij en rolde weg van het meisje, om nog geen halve meter van haar vandaan te blijven zitten. Zijn zilvergrijze ogen hadden nog steeds veel weg van die van een doodsbang hertje dat in het licht van autokoplampen gevat was. Zwaar admend deinsde de tiener nog wat achteruit, om te zorgen dat de Griffoendor haar aanval niet zou kunnen hervatten. Het schaamrood steeg naar zijn wangen, die lichtjes roze kleurden. Wat een afgang., verzekerde zijn geweten hem. Nu de paniek van het gekriebel over was werd zijn luchtweg afgesneden door een ijselijke vernedering. Cyrano was nooit goed geweest met het handeling in plublieke vernedering. Zijn fijne wenkbrauwen vormden een kinderlijke frons, en hij wende zijn gezicht grimmig af. Hij kon wel door de grond zakken van schaamte.

Wat hij dan ook ongeveer deed.

De puber was achterover gevallen over de tweede trap, en met een gekneusde rug onderaan naast de andere jongen, Alexis, neer gekomen. Merlijn had geen trapvallen uitgevonden om overleefd te worden zonder ernstige innerlijke bloedingen. In Cyrano's geval was er vooral sprake van een bloedende, sufgekietelde trots & ego, maar zijn rug zag onder zijn T-Shirt ook verontrustend donkerblauw. Zo'n pijn verduur je niet bij bewustzijn. Net als bij Alexis Whombeltuit werd ook Cyro's wereld even pikzwart. Zijn gezicht was bleek uitgevallen voor zijn normale doen, aangezien hij vrij gebruind was. De Fuchia gekleurde tipjes van zijn pony haarlokken krulden over zijn voorhoofd, en sloten een fel contrast met zijn opeens bleke huidskleur.

Oh Merlijn, nu had Zweinstein twéé bewusteloze jongenskinderen onderaan de trap!

OOC: Oh de Drama! Realistisch, als je twéé keer van een stenen trap afglijd, lijkt me toch. *Moest de aandacht op vriendin's karakter Alexis vestigen* Anders raakt dat kidn nog in een coma, weet je? xD

Joshua: Heb je de trappen van Zweinstein wel eens gezien? Dan zou je weten dat er geen trappen achter elkaar zijn gebouwd, maar dat deze in één ronde spiraal naar de torens gaan. Één keer van de trappen donderen lijkt me dan eigenlijk meer dan genoeg. Daarom geen 4 maar 3 punten voor deze post.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Linker hand, krommen ja goed zo en dan kietelen. Kietelen. Sinds wanneer kietelde zij jongens? Sinds wanneer was dit tweedejaars grifje hier op de gangen te vinden en niet in de slaapzaal met een fijn leesboek? Sinds wanneer kende kinderen uit Griffoendor haar? Sinds wanneer was Amy zó geworden? Waren haar gevoelens dan toch aan het veranderen? Waren die beroemde ''hormonen'' aan de gang? Wat waren hormonen eigenlijk? Waren het enge grote wezens die zich voordeden als jou huid? Zou haar huid vol zitten met gevaarlijke geweldadige hormonen? Zouden haar hormonen haar over willen nemen? Haar lichaam willen bezitten? Straks liep ze met grote zombie ogen en haar armen voor haar uit gestrekt door Zweinstein heen, elke jongen zou haar na staren en zij zou daar op laden. Alsof ze een batterij was. De hormonen hadden jongensaandacht nodig en als ze die jongensaandacht niet kregen zouden ze haar gaan bezitten, haar hersenen op eten en langzaam haar gestoord maken. Binnen de kortste keren zou zij naar een gesticht moeten voor psygische gestoorde mensen. Dat wilde ze niet! Amy-peemy moest haar ''hormonen'' tegenhouden. Het twaalf jarige meisje zag haar ''hormonen'' als grote huidkleurige monsters met ogen die niemand zag, maar die er wel waren. Daarbij hadden die grote wezens over-...

"A-A-Amy! Amy, stop! Stop! N-n-NeeNeeN-Nee!"

Het tweedejaars grifje ging geschrokken recht op zitten. Ze sloeg haar zwarte haren met een hoofdknik uit haar gezichtje weg en keek met grote ogen naar het jongentje dat weg voo rhaar kroop. Dat hád zij op haar geweten, het was háár schuld! En als het háár schuld was dan betekende het dat haar ''hormonen'' haar al over hadden genomen! Haar hormonen hadden al een deel van haar hersenen overgenomen! En als dat zo was dan was ze in gevaar! Dan was ze half gestoord. Het arme twaalf jarige meisje keek met nog grotere ogen naar het jongentje, het léék voor andere meer staren, maa rhaar lichaam was in een grote strijd. Haar lichaam was in strijd tegen haar ''hormonen''. De grote enge wezens die haar huid vormde zouden haar steeds verder overnemen en vervolgens zou ze iedereen wegjagen! Hoe was het zo ver gekomen? Waarom was zij niet gewoon hetzelfde meisje als in het eerste jaar? Merlijn, kon ze dan gewóón niet veranderen? Gewóón zichzelf blijven? Maar wilde ze dat wel? Wilde ze überhaupt wel dat ze weer stil in haar bed zou liggen met een ''leesboek'' en dat ze fantaseerde over vriendinnetjes, dat was en vréselijke tijd. En nu zou ze het kunnen veranderen, maar néé hoor haar allerliefste ''hormonen'' namen haar over!

Had niemand dan door dat dit tweedejaars grifje werd onderdolven door hormonen? Dat zij werd opgegeten? Waren haar ''hormonen'' dan alleen zichtbaar voor haar zelf? Het tweedejaars grifje liet zich weerop de grond zakken. Daar lag ze dan met haar rug op de koude vloer en haar gezicht naar het plafond gekeerd. Overal lagen stukken harnas en zij keek met grote ogen naar het plafond. Ergens vulde haar ogen zich met tranen. Iéts wat zij blijkbaar nóg (het was te vragen hoe lang) nog in haar hand had. Voor de rest hadden haar ''hormonen'' haar overgenomen. Zij kon er niks meer aan doen! Zij moest het enige doen wat haar ''hormonen'' zeiden. Au, au au! Dat moet pijn doen voor dit tweedejaars grifje dat in haar gedachten bezeten was door hormonen. Hoe moest ze dat overleven?

Bam. Bam! BAM!

Kabaal?! Was Cyrano weer gevallen? Bij het horen van haar naam begon haar hart in opdracht van de gevaarlijkste wezens op aarde ''de hormonen van Amy'' te bonken, haar maag maakte een salto...-net alsof haar maag zich wilde uitsloven voor haar ''hormonen'' hoe durfde haar maag dat te doen?! Haar maag moest haar steunen! Steun mij! STEUN MIJ!-...En haar lichaam sprong overeind. Nee, dit wil ik niet! Dit is niet de bedoeling, hou op hormonen! Haar gedachten werkte razendsnel, maar ze had haar lichaam niet meer onder controle. Amy was duidelijk helemaal overstuur. Het twaalfjarige meisje rende de trap af op zoek naar Cyrano en zag twee personen liggen. Haar ogen die al gevult waren met tranen lieten de tranen nu los...-Dáág tranen ik zal jullie missen jullie zitten voor altijd in mijn hart-...En liepen met kleine straaltjes over haar wangen heen. ''Sorry, sorry het spijt me!'' Bracht ze zachtjes uit. Nu was het moment om tegen de gevaarlijkste wezens op aarde ''de hormonen van Amy'' in te gaan, nu zou ze niet de jongen gaan knuffelen, maar weglopen. En dat was preciés wat Amy deed. Ze liep weg, maar bleef aan het einde van de gang stiekem kijken of het wel goed ging met Cyrano. Stomme rot hormonen!

OFF: Uh.. tsja. .Soms ben ik gewoon gestoord(A)

Joshua: Jij hebt een geweldig lichaam, weet je dat? Jou tranen verlaten je ogen, maar zitten voor altijd in je hart. Dat vind ik heel erg uitzonderlijk. Daarvoor krijg je dan ook maar 4 punten :lol:
Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Free Forums. Reliable service with over 8 years of experience.
Learn More · Register Now
Go to Next Page
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +